بروس لی و جکی چان
یکی #ستاره دهه شصت میلادی سینما جهان
و دیگری یکی از چهره‌های مشهور سینمایی #آسیا و دنیا حرفه ای
هر دو متولد چین و بندر هنگ کنگ

چند نکته درباره آنها ؛
1_ با وجود اینکه هر دو آنها در دوران بازیگری خود موفق شدند از امکانات سینمایی جهان به خصوص هالیوود بهره ببرند و در آنجا بازی کنند هیچگاه به زادگاه خود ، #چین پشت نکردند و حاضر نشدند درباره آن ذره‌ای #سیاه_نمایی کنند و یا اینکه کشور و ملت چین در آن منفور و نقش منفی داشته باشند

2_ فیلم‌های آنان در یک قرن گذشته بزرگترین کمک را به مبارزه با #قاچاق ، مافیا و باندهای خلافکاری در چین کرده و مردم چین را به همراهی با پلیس در این امر تشویق کرده و حتی #جوانان چینی را از #مواد_مخدر و پیوستن به باندهای خرابکاری منصرف کرده است

3_ آثار آنان بر احیا سنت‌های اصیل ، فرهنگ و #تمدن چین را بین مردم این کشور تاثیر مثبت گذاشته و اهمیت میراث فرهنگی را در میان آنها دو چندان کرده و حتی موجب افزایش #عزت_نفس چینی‌ها در همه زمینه‌ها شده است.

4_ در اکثر فیلم‌های جکی چان اکثرا از اسپانسرها و #تولیدکنندگان چینی استفاده شده ، و تلاش شده تا در صحنه‌های آن ، کالا چینی به مخاطب معرفی شود

5_ در سی سال گذشته فیلم‌های به کارگردانی جکی چان ، سعی خود را کرده تا جامعه و کشور چین را یکی از اقتصادها و فرهنگ‌های برتر به دنیا معرفی کند و در آن بهترین #تبلیغ از کشور چین ارائه شده

6_ در نمایشنامه آثار این دو اغلب رقیب و شخصیت منفی داستان یک #انگلیسی ، #آمریکایی ، #ژاپنی هست ، که به دنبال تحریک حس #رقابت‌_جویی و #ناسیونالیستی مردم چین در برابر استعمار و استبداد چند صدساله تاریخ خود میباشد

7_ در فیلمنامه فیلم‎های آنها هیچگاه بر روی #نقاط_ضعف و تاریکی‌های جامعه چین دست گذاشته نشده و به جای بزرگ کردن آن به دنبال رفع و #درمان غیر مستقیم آن بودند

ستاره‎های #هنر_هفتم نه تنها اینگونه به برخاستن چین جنگ زده و بهبودی #اژدها زخمی آسیا کمک کردند تا عقب ماندگی ناشی از جنگ جهانی دوم و سالها #مستعمره بودن را جبران کند بلکه به پیشرفت چشمگیر و گسترده‌ای دست پیدا کرده و به یک #قدرت‎_جهانی بدل شود

و اما بازیگران خود فروخته و نخبگان خودباخته سینما ما #فروشنده بزرگ کردن مشکلات و معضلات اجتماعی کشور خود به دنیا میشوند و به آن افتخار هم میکنند

هیلاری کلینتون: داعش را خودمان ساختیم

ترامپ: من واقعیت را می‌گویم؛ اوباما و کلینتون موسس داعش هستند!

مولای ما نمونه‌ی دیگر نداشته است
اعجاز خلقت است و برابر نداشته است

وقت طواف دور حرم، فکر می کنم
این خانه بی‌دلیل ترک بر نداشته است

دیدیم در غدیر که دنیا به جز علی
آیینه‌ای برای پیامبر نداشته است

سوگند می خورم که نبی شهر علم بود
شهری که جز علی در دیگر نداشته است

طوری ز چارچوب، در قلعه کنده است
انگار قلعه هیچ زمان در نداشته است

یا غیر لافتی صفتی در خورش نبود
یا جبرئیل واژه‌ی بهتر نداشته است

چون روز، روشن است که در جهل گم شده است
هر کس که ختم ناد علی بر نداشته است

این شعر استعاره ندارد برای او
تقصیر من که نیست برابر نداشته است...

فرزند خردسال شهید سامانلو در بدو ورود به غرفه شهدای مدافع حرم با ماکت تصویر پدرش روبرو می‌شود و تصور می‌کند که پدرش آمده و بالای غرفه روی بلندی ایستاده، با عجله به سمت پدر می‌دود و زمانی که پای ماکت رسید و می‌فهمد که پدرش نیست، شروع به ‌گریه کردن می‌کند.
همسر شهید سعید سامانلو متن کوتاهی را در خصوص این اتفاق نوشته که در ادامه می‌آید:
فقط قصد بازدید از نمایشگاه بود که با تمثیل پدرش روبه‌رو شد و بچه کمی هیجان‌زده شد. خدا داعشی و دشمنان اسلام را لعنت و نابود کند. ما واقعا ممنون از برگزارکنندگان چنین نمایشگاه‌هایی در سراسر کشور هستیم که ترویج فرهنگ شهید و شهادت را به نحو احسن انجام می‌دهند. محمدحسین کوچک باید با واقعیت روبه‌‌رو شود تا بفهمد دشمنان پدر قهرمانش را چه کردند؟ محمدحسین و علی خوشحال‌اند که اگر پدر فداکارشان نیست مردمی هستند که یاد آنها را زنده نگه می‌دارند.
محمدحسین بعد از رو‌به‌رو شدن با تصویر پدر آرام شد و او را نوازش کرد و بوسید و عکس‌های یادگاری قشنگی با آن گرفت. ما ممنون و سپاسگزار طراح تمثیل‌ها هستیم.
من مادر محمدحسین و علی علاوه بر همسر شهید بودن فرزند شهید نیز هستم و بیشتر از هر کسی فرزندانم را درک می‌کنم. یادم می‌آید وقتی بچه بودم زمانی دلم به درد می‌آمد که حس می‌کردم، مردمی که پدر من به خاطرشان رفته حتی یاد و خاطره او را زنده نگه نمی‌دارند.
شاید با یادآوری خاطرات پدر، اشک از چشمانم سرازیر می‌شد اما آن اشک سریع تبدیل به شعف و شادی می‌شد و می‌گفتم خدایا مواظب این مردم عزیز باش؛ پدر من که برای آسایش آنها رفت، آنها هنوز پدر مرا در خاطر دارند و یادش را زنده نگه داشته‌اند.