بیماری‌ای به نام....!؟
روانشناسان و مشاوران اهل فن، یکی از بیماری‌هایی که در اثر عدم تعادل در استفاده از انگیزه جنسی به وجود می‌آید را خودنمایی افراطی می‌نامند و آن بیماری‌ای است که شخص با نشان دادن قسمتی از بدن خود، میل جنسی‌اش ارضا می‌شود.  
نشان دادن بدن از طریق ماهواره‌ها، مجلات، فیلم‌ها و .....که همگی از این مواردند.
این افراد سه دسته‌اند:
الف) خفیف: افرادی هستند که با پوشیدن لباسهای عجیب و غریب و یا انتخاب رنگ‌های تند و زننده، سعی در جلب کردن توجه دیگران دارند
ب) متوسط: بیرون گذاشتن قسمتی از بدن
ج) حاد: منحرفین که کاملاً برهنه هستند و این نوع خودنمایی از روش برهنگی در زنان مشهورتر است.

برخی از علما آراستگی ظاهری را حق بزرگ انسانی و اجتماعی می‌دانند، زیرا این کار موجب خوشنودی و خرسندی مردم می‌شود، پس همه باید به آن ملزم باشند.
اما برخی به خطا از این آراستگی آرایش کردن را فهمیده‌اند و در آرایش مواد شیمیایی و چیزهایی که مضر برای پوست بدن است را در قالب وسایل آرایشی تهیه می‌کنند و بعد از مدتی اثرات منفی آن‌ را پی خواهند برد.
خانم النا ملیک که در ایتالیا به بانوی آرایش معروف است، می‌گوید:
وقتی دختران جوان را می‌بینم که آرایش روی چهره دارند، متاسف می‌شوم. چرا که آرایش مخصوص خانم های مسن است که طراوت پوستشان ازدست رفته است، نه آن‌ها که با کمی مراقبت می‌توانند پوستی صاف‌، یکدست و زیبا داشته باشند.[2]
___________
[1]. وسائل الشیعه، ج3، ص 340
[2]. زیبایی های آرایشی و بهداشتی ص 133

اما مشکل اصلی جامعه ما استفاده از لوازم آرایش نامرغوب در سنین پایین و در مکان‌های نامناسب است.
بررسی‌های انجام شده روی ترکیب عناصر شیمیایی محصولات آرایشی نشان می‌دهد که این ترکیبات می‌تواند عوارض غیر مستقیمی داشته باشد که تاکنون کمتر توجهی به آن شده است. موارد استفاده شده در ترکیبات این لوازم، آثار خطرناکی دراز مدت دارند.
مواد آرایشی و بهداشتی، عموماً با ایجاد یک سد، مانع رسیدن اکسیژن کافی به پوست شده، پیری زودرس پوست را به ویژه در نوجوانی سبب می‌شود. این تاثیرات تدریجی با پیرشدگی پوست، چروکیدگی در ناحیه پیشانی و چین خنده آغاز می‌شود.[1]
_________
[1]. روزنامه کیهان، شماره 20142 ص 7

این قابلیت در مسیر استفاده برخی قرار گرفته تا به منافع خود برسند. بسیار دیده می‌شود رسانه‌ها برای تبلیغ از اجناس خود از این زیبایی و فریبندگی استفاده می‌کنند در حالی که ارزش زن در دین و اخلاق و دانش و انسانیت اوست.
چرا نباید این قابلیت را در تربیت فرزند و خانواده که همان نقش مادری و همسری است ایفا نماید؟